۱۵ مطلب با موضوع «ناله‌ها» ثبت شده است

shit post

عزیزکم، دو روز پیش دیدمت؛ تیست موسیقیت محشر و فوق‌العادست. شنیدم که داشتی as it was هری استایلز رو گوش می‌کردی و وقتی واکنش نشون دادم لبخند زدی.

موهات قشنگن، لبخندت قشنگه، وقتایی که خوابت میاد و خسته‌ای، سوییشرت می‌پوشی و پاهاتو جمع میکنی تو دلت قشنگی، صدات قشنگه، هرچیزی که مربوط بهته و درموردت وجود داره قشنگه و اینو همه میدونن، وقتی داشتیم حرف می‌زدیم به این فکر کردم که یه درصدم فکر نمیکنی تو وبلاگم، زیبارو باشی و ازت یه عالمه نوشته باشم، اینکه بدون اینکه بدونی با شیرکاکائو مرتبطی، اینکه سیگار کشیدنت رو نوشتم، اینکه توصیفت کردم و از سلیقه‌هات گفتم، هیچکدومو نمیدونی و قرار نیست بدونی.

بعدش که حرفمون تموم شد به یکی که نمی‌شناختیش و اون تو و وبلاگمو می‌شناخت گفتم که زیبا با اینکه یه آدم مخصوصه، با اینکه واقعا وجود داره و نفس میکشه، ولی زیبای وبلاگم نماد تموم چیزاییه که میخواستم داشته باشم و نداشتم، مثلا کسی نمی‌دونه تو واقعا بهم نگفتی سینیور، اینکه واقعا اونقدر بهم نزدیک نشدی و رابطمون وقتی داشتیم بهم نزدیک می‌شدیم بهم خورد. تو با تموم زیباییت نماد تموم زنایی بود که من می‌خواستم ازشون مراقبت کنم، ازشون آسیب دیدم، بهشون آسیب زدم، براشون گریه کردم، نگرانشون دادم و از دستشون دادم، تو نماد تموم شادیا و خوشحالیایی هستی که آرزوم بود تجربه کنم و نماد تو غمایی هستی که بهم دست داد. تو نماد تموم غم و شادیای من با زنای مهم زندگیمی.

آدمای زیادی رو از دست دادم لیا و من نفس نیستم که بلند شم، نفس کیه؟ اون دگرانه، بارون، رین‌استار، اون تموم امید من توی یه انسانه، اون آخرین کسی بود که می‌خواستم آسیب ببینه، اوضاع اضطرابم خوب نیست، یه هفته پیش حالم بد شد؛ دنبال اینم که رابطه‌هایی جدید درست کنم و نمیتونم. احساس میکنم که هدفی نیست که براش بجنگم، خسته‌م. بغلم کن.

بعدشم آریانا گرانده گوش کن، چون هممون میدونیم با اینکه آریانا هیچوقت سلیقه من نبوده، ولی وقتی کنارتم گوش دادن بهشو دوست دارم.

 

+مواظب خودت باش. دوستت دارم.

  • ۱۷
  • نظرات [ ۳ ]
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • پنجشنبه ۲۵ فروردين ۰۱

    روزمره نویسی

    تلاشای زیاد برای چیزی که به طور دقیق نمیدونم چیه، تلاش برای حس اطمینان و اعتماد به نفس، سردرد، بدن‌درد، روبرو شدن با آدمایی که هیچ هدفی ندارن، هیچ کاری نمیکنن، نمیدونن میخوان چیکار کنن، روبرو شدن با همسنایی که بی‌خبر و باآرامش‌ترن. پریدن تو گودال بارونی آب، خیس شدن کفش و جوراب، سرما، سرما، سرما، رفتن به مدرسه برای یه روز، درس خوندن زیاد، درس خوندن خیلی زیاد. دانلود فیلم و پادکست، وقت نداشتن برای دیدن و گوش کردنشون. درس خوندن بیشتر، حالت تهوع، سردرد. تلاش برای آرامش. فشار آوردن به روح و بدن. ضعیفی بدن، سرگیجه. صحبت با آدمایی که میگن با درس هیچکی به هیچ‌جا نرسیده. پناه گرفتن تو چنل نسیم.

     

    همیشه فکر میکنم اگه این بدنی که دارم، یه ذهن و روح دیگه داشت خیلی بهتر بود، بهش فشار وارد نمیشد، همیشه یه جا لم میداد و با چشماش به صفحه گوشی نگاه میکرد، برای کسی که کل زندگیش با اضطراب سپری شده این بدن زیاد... کارساز نیست. مخصوصا اینکه فشار درسو بندازی روش. و فکر آینده رو. و اتفاقایی که داره میوفته رو. بدن بیچاره قشنگم.

    فکر آینده و کنکور(آره، من تو این سن، نباید به کنکور فکر کنم؟ شاید من زیادی آینده‌گرم و غصه آینده‌رو میخورم.) سرم رو به درد میاره، دیروز سه ساعت کلاس رفتم، بعدش درس خوندم، بعدش همونطور که سریع ناهاری که ساعت 5 گرم کرده بودمو میخوردم به بچه‌های جادوگران یه سری زدم و اونا خوشحال بودن. همین کافی بود. درس خوندم. بازم درس خوندم. شب هول‌هولکی اتک دانلود کردم. دیدم اتک نمیخوام ببینم فرندز دانلود کردم. و شب سعی کردم... ذهنمو آروم کنم، مدیتیشن کنم ولی ذهنم زیادی شلوغ بود. نشد.

    صبح که پاشدم رفتم مدرسه و هوا سرد بود، بارون میومد، رفتم سرکلاس، جواب دادم، درس نوشتم و زنگ تفریح بسکتبال بازی کردم. زنگ بعدش بقیه رفتن والیبال بازی کنن، من تنهایی بسکتبال بازی کردم. بدک نبود. وقتی برگشتم خونه سرم خیلی درد میکرد، خوابیدم و وقتی بیدار شدم هم سرم درد میکرد هم خسته بودم. خودمو کشوندم و ادبیات خوندم، بعدش زبان خوندم، بعد زبانی که تو کانون میخونمو خوندم، اگه وقتم بیشتر بود شاید بهتر میتونسم بخونمشون. و ته همشون ریاضی خوندم و خستم.

    آستین پیراهنی که زیر لباسم که بیرون پوشیده بودمو یه جوری بالا زده بودم که انگار جزوی از یه تئاترم، هروقت بهشون نگاه میکنم آمفی تئاتر و نقش بازی کردن میاد تو ذهنم، به فکر میرسه اگه یه بازیگر تئاتر بودم از حتما توی یه آمفی تئاتر متروکه و ساکت بازی میکردم و ته نمایش خودم برای خودم دست میزدم. دست و پا میزنم که هدفمو گسترش بدم، ولی نمیشه.

    از این اتفاقا برام افتاده قبلا، اینکه دیگه جون ندارم حتی از خودم راضی باشم امروز. و امروزی که یه عالمه کار کردم هیچ فرقی با روزی که هیچ کاری نکردم نداشت. و باید به خودم فشار نیارم چون میدونم اگه بازم خودمو اذیت کنم تهش چی میشه. کامنتا و پستا هستن و من حالشونو ندارم. خیلی خستم و میخوام another round ببینم. البته اگه چشمام دووم بیاره. دیدن هانیبال مست جالب به نظر میاد.

    +راستی امروز تولد میاست. و من میخواستم بگم که خانوم میا، خوشحالم که به دنیا اومدی و زندگی خیلیا رو قشنگ کردی، تولد کوروشم تو آبانه، میخواستم بگم که ممنون که هستین، ممنون که 13 سالگیم نجاتم دادین و کمکم کردین زنده بمونم، ممنونم که هنوزم کمکم میکنین و انقدر قشنگین. و تموم این لبخندایی که برای آدمای مختلف درست میکنین به خودتون برمیگرده و میدونم که شماها تو حرفه خودتون لیاقت زندگی قشنگو دارین.

    ممنون که به دنیا اومدین، هردوتاتون.

  • ۳۰
  • نظرات [ ۱۲ ]
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • شنبه ۱۵ آبان ۰۰

    نقطه: گیجی

    +فن‌آرتا و وایب قدیمی که برای عکسای بی‌تی‌اسه واقعا خارق‌العادس.

     

    خب... سلام.

    این... بعد از مدت‌ها اولین پستمه که... درمورد روزمرگیام میگم، ازونایی که طولانیه و اکثرا کامل نمی‌خونن. از برگشتنم تاحالا که چیزی ننوشتم، اون موقع هم... کم روزمره می‌نوشتم. به جز فروردین که کل وبم روزمره‌نویسی بود. و برخلاف اون موقع‌ها تازگیای وبم پره از زیبا و هنر و عشق و آزادی و این چیزا. حتی یکی گفت چندتا از پستتات و که میخونم خون و زجه و اشک ازش میزنه بیرون و من نمیدونم چجوری جلوشو بگیرم.

    راستش خودمم نمیتونستم جلوشو بگیرم به هرحال.

    یادمه موقع‌هایی که... اوضاع خوب پیش نمی‌رفت میشستم یه عالمه روزمره می‌نوشتم و پر میکردم وبمو تا خالی بشم. ولی بعد از برگشتنم روزمره نوشتن جاشو داد به متن نوشتن، نامه نوشتن، خلاصه نوشتن. حتی قسمت زیادی از... خالی شدنا مربوط بود به کافه بیان.

    من اینجوری خواب میبینم که اکثر مواقع بیدار که میشم خیلی واضح یادم میادش. ولی بعدش کم‌کم محو میشه و من دیشب خواب دیدم. تازگیا خوب میبینم. حس میکنم وقتی توی یه موقعیت احساسی-عاطفیم، بیشتر از قبل خواب میبینم. انگار که مغزم شبا خودشو خالی میکنه تا پر نشه از احساسای انباشته‌شده رو هم و اونا خوابای منن.

    خواب عجیبی بود، خونوادم بودن. دیگه چیزی ازشون یادم نمیاد. و... یه قاتلم بود؟ نمیدونم. فکر کنم تاثیر داستان هالووینیه. میخواستم یکم خودمو دور کنم از بقیه چیزا و انگار که یه نوجوون خارجیم هالیوون جشن بگیرم. کورالین دیدم. داستان ترسناک خوندم و مستند جنایی دیدم که میخوام بخش مستند رو بعدا ادامه دیدم. مستند جنایی دیدن جذابه. میخوام یه چندتا فیلم از سری فیلمای هالووینم ببینم. جالب به نظر میاد. یه قاتل بود ولی فضای خوابم... بد نبود، نسکافه‌ای بود. و یه چیز جالبم بود. چیزی که دقیقا یادمه. یه روانشناس بود و من میرفتم پیشش و یادمه خیلی خوشحال بودم که میرم پیش تراپیست. و براش از حسام و همه چیز تعریف میکردم و اون مهربون بود.

    شاید... باید برم پیش یه روانشناس؟ نمیدونم. شاید اون بتونه کمکم کنه ذهنمو مرتب کنم و بتونم راحت‌تر زندگی کنم. 

    بعد از برگشتنم غریب به چندین بار میشنیدم که «عه، چقدر بزرگ به نظر میرسی.». و این منو خوشحال نمیکنه. منظورم اینه که من تو کل زندگیم منتظر بودم ذهنم بزرگ به نظر بیاد تا با بدن نوجوونم بتونم از زمانی که دارم استفاده کنم. ولی... بزرگ به نظر رسیدن عجیبه و راضی‌کننده نیست. و دارم بیشتر از هروقت دیگه اورتینک میکنم و این با اضطرابم درارتباطه. نمیدونم چجوری جلوشو بگیرم. و نمیدونم درموردش چی بگم. فقط کاشکی نبود. کاش نبود.

    کلی حرف دارم برای زدنم ولی نمیدونم چجوری بنویسمشون. فقط، دارم این د سوپ رو میبینم، مستند جنایی مبینم، و سعی میکنم زنده بمونم و حواسمو با چیزای دیگه پرت کنم ولی کی رو دارم گول میزنم. زندگی واقعا سخته.

    اگه نبودم شاید بهتر بود.

  • ۳۳
  • نظرات [ ۲۱ ]
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • جمعه ۷ آبان ۰۰

    .

    ما روزی جشن خواهیم گرفت. قوی بودنمان را، مقاوتمان را، بردباری و صبر روزهای سختمان را. ما روزی در آغوش می کشیم همدیگر را. محکم تر. با عشق بیشتر... پس تا آن روز قوی بمان و مراقب خودت باش.

    منبع متن از نوبادی.

    .

    کاش یه روز برگردم به این پست و بگم که چه خوب که بالاخره ازش رد شدم و گذشت.

    .

    دست و پام یخ کرده.

    .

    نمیخوام یه نویسنده توم بمیره. نمیخوام. چجوری میتونم ننویسم؟ چجوری میتونم بنویسم؟

    .

    کاش میشد حرف بزنم باهات. ولی کلمات نمیتونه بگه که چجوریم. و فکر کنم به جایی رسیدم که قسمت کمی از دردامو به رسمیت بشناسم. چقدر خوب. لطف کردی عزیزم که حداقل بهم اجازه آدم حساب کردن خودمو دادی.

    .

    مردم با لیوانای قهوه‌شون اینور و اونور میرن، میخندن، با دوستای مجازیشون ویدیوکال میگیرن.(چه شجاعتی.) میرن سفر و زندگی تقریبا خوبی دارن. منم با لیوان شیرکاکائوم نشستم و مواظبم که حالم از خودم بهم نخوره.

    .

    زندگی جالب‌تر بود و قابلیت جنگیدن داشت اگه هدف داشتم، چجوری هدف ندارین؟ چجوری هدف ندارین و زنده‌این؟ من اگه یه ماه دیگه بی‌هدف باشم ذوب میشم.

    .

    عزیزم، متاسفانه حرف‌هایی که در سنگر بهت زدم دروغ بود. ما قرار نیست فردا بیدار شویم و برای بهتر زیستن بجنگیم، ما فقط بیدار میشویم و سعی میکنیم که نمیریم. حالا سپرت رو بردار، عرقت رو پاک کن و یه جا کز کن.

    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • يكشنبه ۱۸ مهر ۰۰

    *آنبورن، اگه اینو میبینی، سبک جالبیه اینجوری نوشتن. ممنون برای معرفیش.

    .

    زمانی فهمیدم بی‌قدرتم که درد و سردردی که از اورتینک میومد بدنمو فلج کرده بود و فقط میخواستم فرار کنم، هیچکسی رو نمی‌خواستم. خودم؛ خودم از خودم فرار کنم.

    .

    +من میفهمم چی میگی، میفهمم چی داری میکشی. تو بدتر از ایناشم گذروندی.

    -نمیدونی، هیچوقت نمیدونی و نمیفهمی و میخوای از این راه بهم دلداری بدی ولی حتی نمیدونی و اهمیتی نمیدی که دارم چی میکشم. از بس همش سر همه چیزا خوب بودم بهم میگی که بدترشم گذروندم ولی خبر نداری که سر همه مشکلاتم من پتو رو میکشیدم رو خودم و آرزو میکردم که زودتر تموم شه. و این از همشون بدتره و تو هیچ ایده‌ای ازش نداری.

    .

    بی‌هدفی بدترین چیزیه که روح آدم میتونه تجربه کنه. بی‌هدفی آدمو میکشه. هدفی ندارم.

    .

    چقدر حقیر و ضعیفید. حالتون از خودتون بهم نمیخوره؟

    .

    چرا امیریوسف شد امیر؟ چرا نشد زهرا مثلا؟ یا حتی الیکا؟ چرا دختر نشد؟ چرا پسر شد و با این علایق؟ با این طرز فکر؟ با این مدل مو؟ با این شکل و صورت؟ چرا نشد آرتین؟ چرا حق زندگی رو از الیکا و زهرا و آرتین گرفتن و اون اومد زندگی کنه؟ چرا نشد یه آدم دیگه و زندگی خودشو راحت کنه؟

    چرا؟

    .

    ببخشید که ازتون خبری نگرفتم و نیومدم باهاتون حرف بزنم. آخه خودم مشغول مردن بودم، یکم سرم شلوغ بود.

    .

    از بیرون که به خودم نگاه میکنم آدم خیلی بامزه و مهربون و قشنگی به نظر میام. تازه اگه ناراحت بودین براتون کتاب میخونم ویس میگیرم. یا اگه احساس خوش صدایی کردم یه تیکه آهنگم میخونم. قدرمو نمیدونن چرا؟

    .

    ای بابا... احساس غم که یه احساس عادی توی انسانه، داشتن خواسته‌های هنری و چیزهای دیگه به نظرت برای یه پسر اشتباهه؟ آخی.

    بمیر.

    .

    چقدر انسان بودن سخت و ناراحت‌کنندست دوستان.

    .

    روز به روز به روز به روز داره اوضاع مزخرف‌تر و مسخره‌تر میشه و این عالیه. برام سواله که خدا از ناراحتی اشرف مخلوقاتش ناراحت نمیشه؟ ای‌بابا، ما روی عشق شما حساب کرده بودیم خالق. ناامیدمون نکن دیگه.

    .

    هیچوقت به زور تحملم نکن، ازم دور شو، ترکم بکن، مسخرم بکن، هرکاری میخوای بکن ولی به زور تحملم نکن.

    .

    +کامنتام، گفت‌وگوها و حتی پستای نخونده زیادی دارم تو بیان و فعلا اصلا توانایی نظر نوشتن و خوندن و جواب دادن و ادامه دادن و بقیه چیزارو ندارم. اینکارارو بذاریم برای وقتی که باحوصله شدیم عزیزانم. چه خبر؟ خانواده خوبن؟

  • نظرات [ ۱ ]
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • دوشنبه ۵ مهر ۰۰

    بیا با هم دوست باشیم

    سردمه روباه، بغلم میکنی؟

    سردمه، آینده ترسناکه و من تنهام. نمیدونم باید چیکار کنم، خودمو نمیشناسم، نوشته‌هامو نمیشناسم و نمیتونم به دوستام نزدیک بشم. فقط میخوام از دور مراقبشون باشم، چون... چون اضافیم روباه؟ نگو. دوست ندارم بهش فکر کنم. من اضافی نیستم. هستم؟

    روباه... چه اتفاقی برام افتاده؟ چه اتفاقی براشون افتاده، چرا انقدر احساس تاریک و تنهایی دارم؟ روباه تو واقعی هستی دیگه؟ تو یه روزی میای. نه؟ بگو که میای. ماریا هم میاد. بقیه هم برمیگردن. همشون میان. من دیگه تنها نمیمونم. بعدش میتونم برم پیش دوستام. بخندم. حرف بزنم. دیگه از دور مراقبشون نباشم. نکنه اونقدری تنهام که شماها رو ساختم روباه؟ نکنه اونقدر تنهام که خودمو با توهم اینکه شماها وجود دارین گول میزنم؟

    نکنه هیچوقت نمیای؟ نکنه هیچوقت نمیاد؟ نکنه تاابد تنها میمونم؟

    روباه سردمه. اصلا هستی که بغلم کنی؟

     

    پ.ن: من شازده‌م. اون آدمی که میاد تو زندگیم، جری‌م، رون ویزلی‌م، جسپرم، اونی که دوست صمیمیم میشه اسمش روباهه. آره.

  • ۳۰
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • پنجشنبه ۱۸ شهریور ۰۰

    زیبارو

    زیبارو. تو ارزشش را داشتی، تو تا خرخره ارزشش را داشتی. ارزشش را داشتی ارزشم را بدهم به تو. ارزشش را داشتی پرتت کنم در دایره کوچک کسانی که ارزشمندند. توی لعنتی ارزشمند بودی. خیلی.

    ولی دیگه نیستی که بشینیم سریال ببینیم یا از سریالایی که دیدیشون تعریف کنی برام؛ درمورد هر چیز مسخره‌ای حرف بزنیم و من خوشحال باشم که خدا تورو به من داده. نیستی که خنده‌ت رو ببینم. نیستی.

    زیباروی کوچیکم، من دیگه خسته شدم و نمیدونم، نمیدونم کی خودمو یاد میگیرم، همش میخورم به در و دیوار و تو کسی بودی که نمیخوردی به در و دیوار؛ تو کمک‌حال بودی. همین ارزشمند و زیبات میکرد. من دیگه خسته شدم زیبارو، میخوام سوار ماشین بشیم و بریم وسط یه دشت بزرگ گندم، بخوابیم و 11 سال بعد بیدار شیم، بیدار شیم و بیرون از خاورمیانه بیدار شیم.

    زیبارو...تو... تو ارزشمند بودی؟ یا من تو رو ارزشمند میدیدمت؟ نکنه ارزشمند نبودی و من اشتباه میکردم؟ شاید. برای همین دیگه نیستی زیبارو؟ برای همین دیگه زیبارو نیستی و رفتی؟ 

    میتونم یه روز برای بقیه از زیبارو بگم، از اینکه چقدر زیبا بود، و کمک‌حال و ارزشمند. و قشنگ. آدم‌ها خیلی زیبا هستند. خیلی. و همینطور ناامیدکننده. آدم‌ها مدام ناامیدم میکنند زیبا. تو هم ناامیدم کردی زیبارو. تو تنها کسی بودی که فکرشو نمیکردم ناامیدم کنه. تو رو گذاشتم توی هوای بارونی و سبز بیرون، تو بهم غم دادی زیبارو، و من هنوزم دلم میخواد خوشحال باشی. مراقب خودت باش. ولی غم من دیگه گین شده، غمم رو گین کردی. برو و توی بارون بیرون از خونه برقص، برو و بخند. کاش می‌تونستم غمی که بهم دادی رو بریزم تو لیوان چایی‌ت، ولی یادم اومد که برای تحمل این غم زیادی ضعیفی. اما مهم نیست، چون تو همیشه زیبارو میمونی. مراقب خودت باش زیبارو. زیبا.

     

     
    bayan tools فریدون فرخزادساحل غم

    دانلود موریک

  • ۲۰
  • نظرات [ ۱۳ ]
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • سه شنبه ۱۶ شهریور ۰۰

    خالق

    خیلی سخت شده دنیات خالق. خیلی. و من خیلی بچم. خیلی بچم که بشینم به این چیزا فکر کنم. شایدم دیگه بچه نیستم، هستم؟ ذهنم با روحم در تضاده. یکیشون خیلی بزرگتر و سخت‌گیرتر از اون یکیه و من در عین واحد حس میکنم دونفرم.

    خالق؟ دنیات خیلی ناعادلانست خالق. گفتم که بدونی. منِ بندت میگم که دنیات خیلی ناعادلانست و این هیچ توهینی به توانایی خارق‌العاده خلقت نیست، فقط گفتم. من گفتم مشکلاتمو کنترل میکنم؟ من غلط کردم که همچین حرفی رو زدم. همینجوری نشستم و زندگیمو میگذرونم و با این سن میترسم وقتم هدر بره. خالق اشرف مخلوقات درست کردن ایده خوبی بود، انسان درست کردن نه. خسته و درموندم خالق، کارام رو سرم مونده و نمیدونم چیکار باید بکنم. حال روحیم به فاکه درحدی که رو جسم نحیف 14 سالم تاثیرگذاشته. خالق حصارِ یه سال پیش چی شد خالق؟ حصار الان بیشتر شبیه خودشه ولی خیلی نحیفه. روحش آزردست. درموندست.

    خالق تو که میدونی، تو که بخوای میتونی، خالق تو که میدونی مغزم داره منو از بین میبره، روحم گریه میکنه، کاشکی میشد 10 سال خوابید. خالق چرا من باید اینجوری باشم خالق؟ چرا منو اینجوری کردی؟ 

    خالق میشه امیدوار باشیم تو همونقدر مهربونی که کتابا میگن؟ چون اگه نباشی خیلی بد میشه. خیلی. میشه وجود داشته باشی؟ 

    خالق سختمه. رگ گردن به درک، میشه بغلم کنی خالق؟

     

    + دوباره میگم خالق. دنیات خیلی ناعادلانست، خیلی.

     

    بعدا.نوشت.بی‌ربط به پست:ماریا اگه اینو از سال‌های دور میخونی یادم بیار با شیرکاکائو مست کنیم.

  • ۲۸
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • سه شنبه ۲ شهریور ۰۰

    نمی‌شه.

    نمی‌شه.

    بهم اعتماد کنین، نمی‌شه.

    هرکاری کردم نشد، هرکاری میکنم نمیشه.

    دیروز، پریروز، حدودا از چهارشنبه نشستم و فکر کردم، به تموم پیامدایی که این کارم ممکنه داشته باشه، به تموم ضررا و به تموم سودا.

    ولی درهرصورت تصمیم گرفتم که بگم، نمی‌تونم ازش فرار کنم.

    نمی‌تونم. دیگه نمی‌تونم مثل قبل باشم، دیگه نمی‌تونم مثل قبلا با خوشحالی و شادی و آرامش شروع کنم به نوشتن، نمی‌شه. همش باید نگران یه چیزی باشم، آرامش قبلا دیگه توی وجودم نیست. نمی‌تونم پیداش کنم.

    خواستم قالبمو جدید کنم. و کردم تا حال و هوام عوض شه، وبلاگم خیلی قشنگ شد، ولی خودم نه.

    هرکاری می‌شد کردم.

    ولی نمی‌شه.

    برای همین تصمیم گرفتم دیگه بیخیال شم، همین‌جوری به اطراف چنگ نزنم تا به دوره دلخواهم برسم. فقط تنها چیزی که می‌دونم اینه، من دیگه خسته شدم و نمی‌تونم.

    وبمو نمی‌بندم، حذفش نمی‌کنم، یا هرکار دیگه‌ای.

    فقط میرم و فکر می‌کنم، فکر می‌کنم تا یه وقتی که می‌بینیم برای برگشتن آمادم، میرم و «بعضی چیزا رو با خودم راست و ریس میکنم.»

    و برمگیردم، فقط.. نمی‌دونم کی، فقط برمی‌گردم. یه روزی.

    و لب مطلب، دیگه توی اینجا نمی‌نویسم، تا اطلاع ثانوی نمی‌نویسم. توی هیچ جایی نمی‌نویسم. به جز جادوگران، هرازگاهی.

    هستم، هرچندوقت یه بار سرمیزنم به بیان، اگه کامنتی باشه جواب میدم، اگه پست قابل توجهی باشه نظر می‌ذارم، اگه سوالی باشه جواب می‌دم، اگه بتونم.

    می‌تونستم بدون نوشتن این لاگ اوت کنم و برم، ولی نمی‌شد، قبلا امتحانش کرده بودم و نتونستم. یه چیزی نیاز داشتم که دیگه بهم اجازه نده بدون رسیدن به چیزی که می‌خوام برگردم. ازش راضیم، کمکم میکنه. مطمئنم.

    ممنون از اون دونفری که باهاشون درمورد این تصمیمم مشورت کردم و بهترین جواب و صادقانه‌ترنیشو بهم دادن.

     

    و ممنون از شماها.

    برای بودنتون، برای همه چیز.

  • ۳۴
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • دوشنبه ۲۰ ارديبهشت ۰۰

    فرار.

    بعضی وقتا هم آدم میزنه به سرش و میخواد از صفر شروع کنه، میخواد اخلاقیات جدیدی داشته باشه، میخواد عاشق آدمای متفاوتی باشه، میخواد به آدمای متفاوتی عشق بورزه، میخواد کارای متفاوتی بکنه.. میخواد یه هویت جدید داشته باشه. میخواد از اشتباهاتش فرار کنه.

    تاحالا زده به سرت که بری یه شهر جدید یه زندگی جدید شروع کنی؟ خب من به سرم زده. زده بود. انقدر هویتای جدیدی میسازی که خودت یادت میره، یادت میره که قبلا کی بودی، یادت میره کسی که 5 سال، 10 سال، 15 سال و 18 سال قبل به دنیا اومد کی بود، فقط میخوای فرار کنی، اما آخرش که چی؟ بالاخره اون گیرت میاره، هرچقدرم که فرار کنی اون تو رو میشناسه، پیدات میکنه و میکشتت.

    من از فرار کردن خسته شدم.. بی جون تر از چیزیم که بخوام فرار کنم.. بی جون تر از چیزیم که بتونم به خودم و بقیه اهمیت بدم.. خسته شدم.

    من واقعا یادم رفته کیم.. من هیچ هویتی ندارم.. یه آدم پوچ و خالیم با یه عالمه اشتباه گُنگ و دور و خالی که همیشه دنبالم میکنن و بالاخره باعث میشن اون منو پیدا کنه.. و منو بکشه.

    _____________

    +نیاین خصوصی. ممنون:)

  • ۳۰
    • Not even a star ✩·̩̩̥͙
    • پنجشنبه ۲ ارديبهشت ۰۰
    من نه پسرم نه دختر. گربه‌م.
    سلام.